.....................................................................Expeditie Zeilen

Artikel eerder gepubliceerd In maandblad ZEILEN nr 6 2008

Pooh is de boot van 60 voet voor de prijs van een 40 voet, en is op weg voor een kort rondje atlantic. Aan boord zijn Hennie (48) Hanneke (30) Channah (4) en Nadieh, 2 maanden bij vertrek De bedoeling was om een “klassiek” rondje te doen. Als afsluiting van het bouw project. Echter, op Las Palmas komt daar verandering in. Ze besluiten ook Gambia aan te doen.

Als we op weg naar het strandje, in de haven van Las Palmas, door de met olie doordrenkte golven stappen. Op weg naar speelplaats voor kids en bar voor ouders, zijn we nog onwetend van de komende verandering in ons reis plan. Dat bestaat uit Canariche eilanden, Kaap Verden en dan over naar de Carieb. Niets bijzonders, hebben al honderden voor ons gedaan. Ook voor de schipper een herhaling van 7 jaar geleden al was het toen solo.
Wel staan nu de Kaap Verden op het programma, die op de vorige tocht niet zijn aangedaan en daar toch wel spijt van hadden, gezien alle mooie verhalen van andere zeilers. Een stukje Afrika in de oceaan worden ze genoemd.
De kids spelen op klimrek en praten met elkaar als of taal verschillen niet bestaan Als Hanneke terug komt van gesprek met andere moeder en aan tafel komt zitten vraagt ze “waarom gaan wij niet naar Afrika” Uh… nou, nooit over nagedacht, hoezo?
Nou, die Franse vrouw met kids gaan ook met hun boot. Ik voel de eerste twijfel op komen..Ja waarom eigenlijk niet? Het ei is onbewust gelegd.
We nodigen de vrouw aan tafel en zij begint enthousiast te vertellen over apen, nijlpaarden en andere exotische dieren.En, hoe te handelen met enge ziekten. Terug op de boot begint het broeden. Zeekaarten, pilot en natuurlijk malaria, hoe gaan we dit aan pakken?.  De volgende dagen zijn die van muskieten netten en spuitbussen met gif kopen en surfen over het Internet, opzoek naar informatie over medicijnen tegen malaria en hoe dit te doen bij borst voeding. Er blijken nog al wat middelen te zijn die preventief kunnen worden ingenomen, maar door de bijwerking weinig reden tot vreugde geven. De stemming zakt, toch maar niet naar Gambia? De problemen met zeekaart en pilot zijn eenvoudiger van aard. De zeekaarten zijn meer dan 25 jaar oud en het meest recente pilot 15 jaar oud.Wat er niet is ,is er niet! Dat deel zal dus moeten komen van goed ouderwetse zicht navigatie in combinatie van de oude kaarten (die we inmiddels elektronische hebben).
Na enig zoeken wordt ook de juiste medicatie gevonden, en rest slechts een rondgang langs diverse apotheken voor aankoop van medicijnen.
We verlaten las Palmas, waar we toch al niet erg welkom waren als “niet ARC” deelnemer en zeilen naar Sal, een van de eilanden van de Kaap Verden. Dit wordt onze springplank naar Gambia. Hier slaan we water en vers voedsel in voor een drie weken durende expeditie de Gambia rivier op.Wat rest is de 450 mijl naar Gambia.

Als we s’avonds zien aankomen dat we veel te hard gaan, en daardoor midden in de nacht zullen gaan aankomen, minderen we zeil. We willen niet vast lopen op de onverlichte “stop in time banks” alleen de naam al geeft reden tot voorzichtigheid. Bij daglicht bemerken we dat de tonnen er niet zijn en pas vlak bij de haven komen we de eerste ton tegen.
Het inklaren gaat langzaam, maar zeker niet vervelend. We krijgen een permit voor “all Gambian waters” en een briefje waarin wordt verzocht om geen apen te stelen en de nijlpaarden met rust te laten. Nou dat lijkt me logisch daar nijlpaarden “killer number one” in Afrika zijn. We wisselen nog snel 200 euro en krijgen daarvoor een pak papier met de omvang van twee toilet rollen aan papier geld voor terug.
Als we s’avonds het anker laten vallen bij een eilandje in de rivier overvalt ons de oorverdovende stilte en zitten bedust aan dek. We zijn in Afrika!
Wat volgt is een twee weken durende betovering van geuren, stilte in een overweldigend landschap. We varen door mangrove bossen, zien prachtige vogels op de oevers, varen met de boot door het nationale park van Gambia en zien daar apen zo langs de oever op nog geen 25 meter van de boot door de bomen slingeren. De overgang van zout naar zoet water, en de daardoor veranderende flora en fauna is indrukwekkend.
Ontmoeten snurkende nijlpaarden en zien slangen door het water zwemmen.  Prachtige en bijzonder aardige mensen in puur natuur dorpen. Ankeren midden op de rivier waar we maar willen en genieten, echt genieten zoals we dat bijna verleerd hadden in het jachtige Holland.
Het is een land dat je niet moet beschrijven maar moet beleven. Ervaren wat simpel leven is, zonder je druk te maken over onzeConsumptie maatschappij.

 

Terug kijkend nu we in de Carieb voor een goudgeel strand liggen kunnen we stellen dat het Gambia avontuur het meest bijzonder deel van onze reis is geweest. En bovenal is het zeer goed in te passen in een rondje Carieb van een jaar.
In plaats van tijd te verdoen met wachten op de Canariche eilanden tot de tijd daar is om naar de overkant te gaan. Kan je meer uit het rondje halen door naar de Kaap Verden te gaan en daarna een paar weken Gambia te doen. Wij waren nog steeds voor de kerst in de Carieb om er de kerst te vieren.
Ook de onzekerheid over navigatie e.d viel mee De Gambia rivier is diep genoeg om ook met schepen met een diepgang van meer dan 2,5 meter te bevaren De kaart, hoewel oud is nog steeds prima te gebruiken. Al kloppen posities vergeleken met g.p.s. van geen kanten. De pilot al even oud, nog steeds prima bruikbaar voor informatie over plaatsen op de rivier. Hoewel sommige zaken na 15 jaar echt wel zijn veranderd, dan wel zijn verdwenen. Water is redelijk te verkrijgen en eten doen ze overal dus ook dat geeft ook geen problemen.
En de malaria? Daar zouden we met de kennis die we nu hebben opgedaan niet meer iets voor in nemen. Op advies van de dokters aldaar pas behandelen als je het krijgt.

En als we meer nog meer tijd hadden,……als we het nog eens over mochten doen?
Zouden we zeker langer in Gambia blijven.

Gebruikte kaarten : C map Gambian River
Pilot: Gruising Guide to west Africa   Steve Jones